Zjednoczenie Niemiec

Proces polityczny dokonany w Europie w roku 1990, uznawany na Zachodzie jako symbol upadku żelaznej kurtyny i podziałów zimnowojennych. Polegał na połączeniu się dwóch dotychczasowych państw niemieckich (Republiki Federalnej Niemiec i Niemieckiej Republiki Demokratycznej) w jeden organizm polityczny. Miało to miejsce 3 października 1990 i było realizacją postanowień zawartych 12 września w Moskwie (tzw. konferencja dwa plus cztery), gdzie cztery dawne mocarstwa okupacyjne: Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Francja i Związek Radziecki uzgodniły warunki na jakich oba państwa niemieckie znów staną się jednym podmiotem polityczno-prawnym.

Sam fakt podziału Niemiec był efektem zakończenia II wojny światowej i stworzenia na ich obszarze czterech stref okupacyjnych: brytyjskiej, francuskiej, amerykańskiej i radzieckiej. Zaostrzające się stosunki między światowymi mocarstwami (m.in. na skutek prowadzonej przez Związek Radziecki polityki i powstanie w odpowiedzi na tą politykę w roku 1949 Paktu Północnoatlantyckiego) spowodowały całkowite rozdzielenie stref zachodnich od strefy sowieckiej i w efekcie powstanie dwóch państw niemieckich.

Co jakiś czas istnienia żelaznej kurtyny w wielu krajach tzw. demokracji ludowej (demoludów) dokonywały się społeczne zrywy będące formą protestu dla prowadzonej przez te reżimy polityki. W 1956 r. na Węgrzech. W roku 1968 w Czechosłowacji. W roku 1970 w Polsce. Rządy komunistyczne rozprawiały się jednak brutalnie z demonstrującą ludnością, a w czasie wydarzeń w Pradze (Praska Wiosna) do akcji zostały zaangażowane wojska Układu Warszawskiego. W efekcie tego powstała doktryna Breżniewa dająca krajom bloku komunistycznego prawo siłowego rozwiązania każdej próby oderwania się jakiegokolwiek państwa od „sojuszniczego” układu. Kryzysy i liczne wydarzenia zachwiały ostatecznie Sowieckim imperium. Po pierwsze w roku 1978 papieżem został Karol Wojtyła – polski kardynał, który stał się swoistym „ambasadorem” Europy Wschodniej upominającym się o należne jej społecznościom prawa. Po drugie Związek Radziecki zaangażował się w roku 1979 w wyniszczającą i niebywale kosztowną wojnę w Afganistanie, na skutek czego wydatki na zbrojenia przekroczyły zdolności gospodarki sowieckiej. Po trzecie w roku 1991 prezydentem Stanów Zjednoczonych został Ronald Regan. Podjęta przez niego polityka konfrontacji zwana gwiezdnymi wojnami doprowadziła do zdecydowanego prymatu Stanów Zjednoczonych w rywalizacji ze Związkiem Radzieckim. Na kanwie tych wydarzeń zrealizowany został czwarty element, który stał się ostatecznym przyczynkiem do upadku podziału Europy – do władzy w Związku Radzieckim doszedł w roku 1985 Michaił Gorbaczow, ogłaszając okres pieriestrojki czyli przebudowy całego systemu politycznego i gospodarczego. Rozluźnienie prowadzonej przez Gorbaczowa polityki wobec państw Europy Środkowej (m.in. wobec Polski) doprowadziły do odrodzenia się nadziei na pełną suwerenność. Ostatecznie w wielu krajach (szczególnie w Polsce i Czechosłowacji) doszło do spektakularnych wydarzeń doprowadzających do demontażu systemu komunistycznego, a w samych Niemczech miała miejsce spontaniczna masowa migracja ludności z NRD do RFN, czego nawet służby graniczne nie były już w stanie kontrolować. W ten sposób proces zjednoczeniowy Niemiec stał się faktem. W nocy z 9 na 10 listopada 1989 rozpoczął się demontaż muru berlińskiego, a jeszcze w tym samym miesiącu kanclerz RFN Helmut Kohl zawarł w swoim 10 punktowym planie kolejne etapy zjednoczenia. W efekcie tych działań w lutym 1990 r. miało miejsce wspólne posiedzenie rządów obu państw niemieckich. Symbolicznie wszystko zakończyło się 3 października 1990 roku, kiedy fajerwerki pod Bramą Brandenburską oznajmiły ponowne istnienie jednego państwa niemieckiego, a landy Niemieckiej Republiki Demokratycznej stały się częścią Republiki Federalnej Niemiec.

Panel klienta

Nazwa użytkownika:

Hasło:

Polecane Publikacje
Słownik Licealisty

Wiedza o społeczeństwie - maturalna praca pisemna

Wiedza o społeczeństwie - Analiza tekstów źródłowych