Zgromadzenie Narodowe

Jest to szczególnego rodzaju wspólne posiedzenie członków Sejmu i Senatu obradujących na wezwanie i pod przewodnictwem Marszałka Sejmu. Charakteryzuje się ono w szczególności dwoma elementami. Po pierwsze tym, iż w czasie jego obrad posłowie i senatorowie zyskują taki sam status, a zatem status członka Zgromadzenia Narodowego (nie ma zatem podziału na członków Sejmu i członków Senatu). I po drugie faktem, iż jego zwołanie jest powodowane jedynie czterema najistotniejszymi ustrojowo czynnościami za jakie Konstytucja RP uznała cztery kwestie:

  1. odebranie przysięgi prezydenckiej od prezydenta – elekta (art. 130 Konstytucji),
  2. uznanie trwałej niezdolności prezydenta do pełnienia swojej funkcji (sprawowania urzędu) ze względu na stan zdrowia (dokonuje się to większością 2/3 ustawowej liczby członków Zgromadzenia Narodowego – art. 131 ust. 2 pkt 4 Konstytucji),
  3. postawienie Prezydenta RP w stan oskarżenia przed Trybunałem Stanu za naruszenie Konstytucji, ustawy lub za popełnienie przestępstwa (uchwałą Zgromadzenia Narodowego podjętą większością co najmniej 2/3 głosów ustawowej liczby członków Zgromadzenia Narodowego na wniosek co najmniej 140 członków Zgromadzenia Narodowego – art. 145 ust. 1 i 2 Konstytucji) i wreszcie
  4. wysłuchanie orędzia prezydenta RP (art. 140 Konstytucji).

Po 1989 roku funkcje Zgromadzenia Narodowego zostały okrojone o dwie niezwykle istotne kwestie; o możliwość wyboru Prezydenta – na skutek wprowadzenia wyborów powszechnych w tym względzie (jedyny przypadek wyboru Prezydenta przez ZN miał miejsce w trakcie kadencji tzw. sejmu kontraktowego, gdy 19 lipca 1989 roku Wojciech Jaruzelski przewagą jednego głosu został wybrany Prezydentem); o możliwość uchwalenia Konstytucji – co obecnie zostało oddane izbom Sejmu i Senatu.

Panel klienta

Nazwa użytkownika:

Hasło:

Polecane Publikacje
Słownik Licealisty

Wiedza o społeczeństwie - maturalna praca pisemna

Wiedza o społeczeństwie - Analiza tekstów źródłowych