Wspólna polityka rolna

ang. Common Agricultural Policy (CAP). Jest to szczególnie ważny obszar wspólnych działań państw EWG a następnie Unii Europejskiej, powstały na mocy decyzji krajów należących do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w roku 1957, stanowiący w zasadzie jedyną całościowo opracowaną politykę unijną. Stanowi całość działań podejmowanych przez Unię Europejską (a przed wejściem w życie traktatu z Maastricht przez EWG) w sektorze rolnictwa, które wedle założeń mają prowadzić do zwiększania produktywności rolnictwa, jego jakości i racjonalizacji wykorzystania pozostających w ramach państw Unii zasobów rolnych. W ostatecznym rozrachunku celem takiej polityki jest stwarzanie społeczności utrzymującej się z pracy na roli coraz lepszych warunków życia, zaś odbiorcom produktów rolnych umożliwienie kupna potrzebnych produktów w korzystnych cenach.

Polityka rolna jest najkosztowniejszą z europejskich polityk, cechująca się bardzo wysokim stopniem ingerowania państwa w działania gospodarcze na rynku rolnym. Wynika to z trzech podstawowych założeń. Po pierwsze z jednolitości rynku, a zatem możliwości swobodnego przepływania towarów rolnych między wszystkimi krajami Unii. Po drugie z ochrony rynku unijnego, a zatem preferowania wpierw produktów z samej Unii przed produktami spoza niej. I wreszcie po trzecie solidarności finansowej polegającej na finansowaniu założeń polityki rolnej przez wszystkich członków Unii Europejskiej.

Efektem polityki rolnej jest wypracowany na przestrzeni wielu lat system dotowania produkcji rolnej (w sektorach rynkowo nieatrakcyjnych), odłogowanie ziem (czyli fakt otrzymywania określonych kwot w zamian za nie zasiewanie), a w niektórych sektorach produkcji znaczące limitowanie produkcji. Efektem takich rozwiązań jest fakt, iż w Unii Europejskiej ceny wielu produktów rolnych w niewielkim zakresie określane są przez mechanizmy rynkowe. W opinii zwolenników takiego rozwiązania ma to służyć utrzymywaniu określonej wysokości produkcji produktów rolnych, a zatem utrzymaniu określonego poziomu życia osób wytwarzających te produkty. Prowadzi to jednak do zdecydowanie wyższych cen unijnej produkcji i często braku konkurencyjności jej produktów na rynkach zewnętrznych. Nierynkowe zarządzanie produkcją jest poza tym niebywale kosztochłonne.

Podstawowe mechanizmy interwencji Unii Europejskiej w politykę rolną to skupy interwencyjne nadwyżek produkcji po określonych cenach, dopłacanie do produkcji, subsydiowanie produktów rolnych wysyłanych na eksport poza obręb Unii czy wreszcie stwarzanie mechanizmów prawnych chroniących własny rynek przed tańszymi artykułami spoza Unii.

Panel klienta

Nazwa użytkownika:

Hasło:

Polecane Publikacje
Słownik Licealisty

Wiedza o społeczeństwie - maturalna praca pisemna

Wiedza o społeczeństwie - Analiza tekstów źródłowych