System większościowy

Jedna z dwóch głównych metod, wedle której następuje podział mandatów parlamentarnych. Zgodnie z klasycznym rozwiązaniem tej metody (czyli systemem jednomandatowych okręgów wyborczych), obszar kraju podzielony jest na ilość okręgów równą ilości miejsc w danej izbie parlamentarnej. W takim wypadku z każdego okręgu wchodzi do izby tylko zwycięzca rywalizacji (osoba, która uzyskała w okręgu największą liczbę głosów).

Jeśli chodzi o sposób wyłaniania zwycięzcy okręgu, to mamy w tym względzie do czynienia z trzema możliwościami: większości zwykłej, większości bezwzględnej i większości kwalifikowanej. W przypadku pierwszej sytuacji mandat w okręgu jednomandatowym przypada osobie, która zdobyła największą liczbę głosów. Drugą, gdy zwycięzca zdobył 50 proc. głosów plus co najmniej jeden głos (ta metoda obwarowana jest niekiedy koniecznością wzięcia udziału w głosowaniu 30 proc. uprawnionych do głosowania osób – jeśli żaden z kandydatów nie uzyska wymaganej ilości głosów, wtedy przeprowadza się II turę wyborów, w której udział biorą dwaj kandydaci z najlepszymi wynikami w I turze. Warto zauważyć, iż ta metoda głosowania stosowana jest w Polsce w wyborach prezydenckich, gdzie obszar całego kraju można potraktować jako jeden wielki okręg wyborczy. Trzeci wariant polega na tym, iż zwycięzca musi zdobyć co najmniej tyle głosów, jaką określa jeden ze stosowanych ułamków: 2/3 lub 3/5. W tym przypadku także stosuje się najczęściej wymóg 30 proc. frekwencji wyborczej.

Lekką modyfikacją systemu większościowego z jednomandatowymi okręgami wyborczymi jest system wielomandatowych okręgów wyborczych. W tym przypadku z każdego okręgu wyborczego do ciała przedstawicielskiego wchodzi taka ilość osób mających największą liczbę głosów, jaka została przyznana danemu okręgowi. Jeśli zatem dany okręg wyborczy ma 4 miejsca – wchodzą cztery osoby z najlepszymi wynikami. Jeśli 8 miejsc – wchodzi osiem osób. W skali kraju suma wszystkich mandatów w poszczególnych okręgach musi się równać liczbie miejsc w izbie. Taki system obowiązuje w Polsce w wyborach do Senatu.

Plusem rozwiązania większościowego jest kreowanie sceny politycznej z silnymi reprezentacjami. Do parlamentu wchodzą najczęściej dwie partie, z których jedna zdobywa większość parlamentarną. Może zatem dzięki temu skutecznie rządzić i wprowadzać reformy. Za minus tego rozwiązania uważa się mniejszą reprezentatywność opinii społecznej w parlamencie niż w przypadku systemu proporcjonalnego; wynika to z faktu, iż przedstawiciele dużej części partii pozostają poza realnym wpływem na władzę.

Panel klienta

Nazwa użytkownika:

Hasło:

Polecane Publikacje
Słownik Licealisty

Wiedza o społeczeństwie - maturalna praca pisemna

Wiedza o społeczeństwie - Analiza tekstów źródłowych