Sejm kontraktowy

Pojęcie to odnosi się do sejmu X kadencji powołanego 4 i 18 czerwca 1989 roku w wyniku wyborów uzgodnionych podczas obrad okrągłego stołu. Pojęcie „kontraktowości” wynikało z zasad w oparciu o które przeprowadzony został przydział mandatów. W wyniku ustaleń okrągłostołowych podjęto bowiem decyzję, iż przywrócony zostanie Senat (zlikwidowany po wojnie), do którego wybory będą miały w pełni charakter wolny. Sejm natomiast miał być obsadzany z wolnych wyborów tylko w 35 proc., zaś 65 proc. było zagwarantowane stronie rządowej (komunistom).

Z racji, iż udział w wyborach był swoistym wotum nieufności dla komunistów i wyrazem poparcia dla „Solidarności”, frekwencja w nich wynosiła ponad 62 proc., a zatem więcej niż w jakichkolwiek później przeprowadzanych wyborach parlamentarnych. Końcowy wynik to sukces Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”, gdyż na 161 możliwych do zdobycia w Sejmie miejsc, „Solidarność” zdobyła 4 czerwca aż 160 z nich, a także 92 na 100 miejsc w Senacie. W związku z upadkiem tzw. listy krajowej przeprowadzono dwa tygodnie później (18 czerwca) II turą w której wzięło udział jedynie 25 proc. uprawnionych do głosowania, co było najprawdopodobniej spowodowane faktem, iż o 294 spośród 295 nie obsadzonych miejsc walczyli kandydaci rządowi (komuniści). Ostatecznie „Solidarność” zdobyła wszystkie 35 proc. miejsc jakie można było uzyskać w wolnych wyborach do Sejmu oraz 99 na 100 do Senatu (92 w pierwszej i 7 w drugiej turze). Jedyną osobą, która weszła do Senatu nie z listy „Solidarności” był Henryk Stokłosa – kandydat nie związany też z listą rządową. Co zaskakujące w wyborach tych do parlamentu nie dostał się późniejszy lider postkomunistów i Prezydent RP w latach 1995 – 2005 Aleksander Kwaśniewski.

Panel klienta

Nazwa użytkownika:

Hasło:

Polecane Publikacje
Słownik Licealisty

Wiedza o społeczeństwie - maturalna praca pisemna

Wiedza o społeczeństwie - Analiza tekstów źródłowych