Prawo ziemi

Doktryna, której nazwa pochodzi od łacińskiego sformułowania ius soli, odnosząca się do sposobu pozyskiwania obywatelstwa danego państwa. Jest to jedno z dwóch (obok prawa krwi – ius sanguinis) tzw. nabyć pierwotnych, kiedy fakt otrzymania obywatelstwa wynika z samego faktu urodzenia się. Prawo ziemi oznacza, iż obywatelstwo danego państwa otrzymuje osoba urodzona na jego terytorium. W szczególnych przypadkach zasada ta może być stosowana także w państwach, gdzie stosuje się alternatywną zasadę prawa krwi. Jest tak na przykład w sytuacji, gdy mamy do czynienia z dzieckiem, którego rodzice bądź kraj pochodzenia są nieznane i nie można poprzez więź krwi określić jego przynależności państwowo-prawnej.

Zasada prawa ziemi wiązała się historycznie z powstawaniem Stanów Zjednoczonych. W procesie kolonizowania obcego dla europejczyków obszaru każdy – poza autochtonami, którym wtedy odmawiano praw – był emigrantem. Dodatkowo mieszańcy dzisiejszych Stanów pochodzili z bardzo wielu społeczeństw i kultur, stąd też niemożliwe było stworzenie innego klucza nabywania obywatelstwa jak właśnie z faktu urodzenia się. Krew byłaby czynnikiem wykluczającym znaczącą część mieszkańców i rodzącym liczne konflikty. Poza tym rodzące się państwo potrzebowało obywateli, więc stworzyło model maksymalnie otwarty – kto rodził się na jego terytorium, stawał się obywatelem.

Panel klienta

Nazwa użytkownika:

Hasło:

Polecane Publikacje
Słownik Licealisty

Wiedza o społeczeństwie - maturalna praca pisemna

Wiedza o społeczeństwie - Analiza tekstów źródłowych