Prawo wtórne

Pojęcie to obejmuje akty stanowione nie przez państwa członkowskie Unii Europejskiej (a wcześniej poszczególnych wspólnot), ale przez jej organy (np. Parlament Europejski, Komisję Europejską). Mogą do niego należeć (1) dyrektywy (nakładają na państwa członkowskie obowiązek uregulowania danej materii w sposób w nie określony, pozostawiając swobodę w zakresie doboru środków prawnych pozwalających osiągnąć zakładany cel; poza tym wyznaczają określony czas na włączenie treści dyrektywy do krajowego porządku prawnego), (2) rozporządzenia (podlegają bezpośredniemu stosowaniu w państwach członkowskich, wiążą w całości i nie mogą być w żaden sposób modyfikowane; wchodzą w życie jednocześnie we wszystkich państwach Wspólnoty) oraz (3) decyzje (adresatem może być zarówno państwo bądź grupa państw członkowskich, jak i osoba fizyczna lub prawna; wiążą w całości i nie ma możliwości wyboru metod lub środków realizacji decyzji; mają charakter indywidualny, mogą albo bezpośrednio nakładać obowiązki lub przyznawać uprawnienia, albo zobowiązywać do wydania aktu normatywnego). Poza tym prawo wtórne tworzą akty normatywne nie mające charakteru imperatywnego, do których należą (4) opinie – służą wyrażeniu stanowiska poszczególnych instytucji Wspólnot Europejskich, (5) zalecenia – wydawane są przez Radę UE lub Komisję i mają na celu ujednolicenie prawodawstwa obowiązującego w poszczególnych krajach Wspólnoty oraz (6) memoranda i rezolucje – adresowane są do podmiotów stosujących prawo europejskie o charakterze instrukcyjnym.

Panel klienta

Nazwa użytkownika:

Hasło:

Polecane Publikacje
Słownik Licealisty

Wiedza o społeczeństwie - maturalna praca pisemna

Wiedza o społeczeństwie - Analiza tekstów źródłowych