Prawo krwi

Jedna z dwóch obowiązujących we współczesnych państwach doktryn, w oparciu o którą nadawane jest w nich obywatelstwo. Ma charakter nabycia pierwotnego, a zatem takiego, które działa z chwilą urodzenia się danej osoby. Polega na uznaniu za obywatela danego państwa tej osoby, której oboje rodziców są obywatelami tego państwa. Może rzecz występować także jako rozwiązanie pośrednie, kiedy tylko jeden rodzic posiada takie obywatelstwo.

Zasada prawa krwi jest stosowana w polskim systemie prawa, ustanowiona na mocy art. 34, mówiącego, iż „obywatelstwo polskie nabywa się przez urodzenie z rodziców będących obywatelami polskimi. Inne przypadki nabycia obywatelstwa polskiego określa ustawa. Obywatel polski nie może utracić obywatelstwa polskiego, chyba że sam się go zrzeknie”. Mimo, iż zasada prawa krwi należy do pierwotnych sposobów nabycia obywatelstwa, nie należy jej mylić z więzią pierwotną. Pierwotność obywatelstwa polega na tym, iż państwo określiło pewien zestaw okoliczności, w których więź łącząca z nim określone jednostki tworzy się „automatycznie”. Jest to jednak więź formalna. Więź pierwotna, wynikająca z więzów krwi, ma charakter nieformalny. Niemożliwy do zlikwidowania. Obywatelstwo zaś może podlegać zmianie.

Panel klienta

Nazwa użytkownika:

Hasło:

Polecane Publikacje
Słownik Licealisty

Wiedza o społeczeństwie - maturalna praca pisemna

Wiedza o społeczeństwie - Analiza tekstów źródłowych