Polityka zagraniczna

Jest to termin określający zespół działań prowadzonych przez wyspecjalizowane państwowe organy, za pomocą których realizowane są na arenie międzynarodowej zarówno bieżące jak i strategiczne interesy tego państwa. Polityka zagraniczna to zatem jeden z dwóch obszarów (obok polityki wewnętrznej), w jakim państwa realizują swoje zadania i funkcje. Określana jest przez rząd w oparciu o zespół skomplikowanych czynników o charakterze gospodarczym, społecznym i militarnym. Sposób, w jaki realizowana jest polityka zagraniczna może przebiegać bardzo rozmaicie, najczęściej jednak przyjmuje jedną z dwóch form: pokojową (zawiązywanie sojuszy, przystępowanie do organizacji międzynarodowych, podpisywanie umów) bądź militarną (udział w konflikcie zbrojnym). Może stanowić też formę pośrednią, którą można określić mianem niemilitarnej konfrontacji, mającej najczęściej charakter polityczno – gospodarczy. Przykładem może być spora część stosunków polsko – rosyjskich, gdzie w ciągu pierwszej dekady XXI w. mieliśmy do czynienia z rozmaitymi działaniami będącymi formą politycznej presji bądź nawet próby dyscyplinowania polskich władz za prowadzoną politykę (delikatnie militarna retoryka rosyjskich władz po podpisaniu ze Stanami Zjednoczonymi umowy w sprawie tzw. tarczy antyrakietowej).

Wedle przepisów Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 roku politykę zagraniczną w Polsce prowadzi Rada Ministrów. Wedle zapisu art. 146 ust. 4 realizuje kilka kluczowych w tym względzie zadań. Po pierwsze „zapewnia bezpieczeństwo zewnętrzne państwa”, a co za tym idzie organizuje system ochrony granic w postaci Wojsk Ochrony Pogranicza. Po drugie „sprawuje ogólne kierownictwo w dziedzinie stosunków z innymi państwami i organizacjami międzynarodowymi”, co oznacza, iż jej rolą jest prowadzenie polityki mającej na celu budowę dobrych stosunków z sąsiadami i innymi członkami społeczności międzynarodowej oraz dbanie o żywotne interesy Polski na arenie międzynarodowej poprzez zawieranie wszelkiego rodzaju porozumień. Po trzecie „zawiera umowy międzynarodowe wymagające ratyfikacji oraz zatwierdza i wypowiada inne umowy międzynarodowe; oznacza to najczęściej wchodzenie w struktury organizacji międzynarodowych – jak choćby NATO czy Unii Europejskiej. I wreszcie „sprawuje ogólne kierownictwo w dziedzinie obronności kraju oraz określa corocznie liczbę obywateli powoływanych do czynnej służby wojskowej”. Ta ostatnia kwestia oznacza, iż posiada cywilną kontrolę nad armią w czasie pokoju (poprzez ministra obrony narodowej), stanowiącą gwarancję nienaruszalności polskich granic. W dziedzinie stosunków z innymi państwami swoją rolę odgrywa też Prezydent, jednak jego rola ma charakter reprezentacyjny. Mówi o tym Konstytucja w art. 126, który mówi, iż „Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej jest najwyższym przedstawicielem Rzeczypospolitej Polskiej i gwarantem ciągłości władzy państwowej.

Panel klienta

Nazwa użytkownika:

Hasło:

Polecane Publikacje
Słownik Licealisty

Wiedza o społeczeństwie - maturalna praca pisemna

Wiedza o społeczeństwie - Analiza tekstów źródłowych