Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych

Jest to dokument o charakterze prawnym powstały na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych, jako efekt końcowy konferencji w Nowym Jorku w roku 1966. Stanowi akt normatywny zawierający katalog najważniejszych praw i wolności człowieka, a także określając powinności państw-sygnatariuszy wobec swoich obywateli. W przeciwieństwie do Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych miał wiążący charakter, to znaczy, iż podlegał ratyfikacji stając się częścią krajowych systemów prawa.

Pakt zbudowany jest z pięciu części, w których wymienione są prawa należące do pierwszej generacji praw człowieka, m.in.: prawo do wolności, do ochrony prywatności, do stowarzyszania się oraz udziału w życiu politycznym, do wolności sumienia i wyznania, do humanitarnego traktowania, czy wreszcie do sądu. Pakt podkreśla też ochronę człowieka przed torturami, a także zakaz niewolnictwa.

W czwartej części Paktu powołany został do życia Komitet Praw Człowieka, którego zadaniem jest stanie na straży przestrzegania postanowień Paktu. W samym Pakcie nie ma szczegółów dotyczących działania Komitetu, gdyż zostały one zawarte jeszcze tego samego roku w Pierwszym Protokole Fakultatywnym do Paktu (Drugi Protokół wydany w Nowym Jorku w roku 1989 postulował zniesienie kary śmierci). Formalnie Komitet rozpatruje wnioski i zawiadomienia w kwestii łamania postanowień Paktu i podejmuje działania w kwestii zmian ewentualnych nadużyć. Jednak mimo moralno-politycznego charakteru rozstrzygnięcia (nie ma żadnych narzędzi prawnych), protokoły sygnowało niewiele państw. Polska ratyfikowała Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych w 1977 roku.

Panel klienta

Nazwa użytkownika:

Hasło:

Polecane Publikacje
Słownik Licealisty

Wiedza o społeczeństwie - maturalna praca pisemna

Wiedza o społeczeństwie - Analiza tekstów źródłowych