Międzynarodowy Czerwony Krzyż

Oficjalnie: Międzynarodowy Ruch Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca (ang. International Red Cross and Red Crescent Movement). Jest to specyficzna forma społecznej organizacji mającej znamiona zarówno ruchu społecznego jak i organizacji pozarządowej, skupiająca na całym świecie niemal 100 milionów wolontariuszy, podejmująca działania chroniące ludzkie życie i opieki nad cierpiącymi w wyniku działań wojennych. W sferze formalnej powszechnie używany termin Międzynarodowy Czerwony Krzyż jest niewłaściwy, gdyż nie istnieje żadna organizacja o takiej nazwie. Jest to bowiem określenie odnoszące się do kilkunastu organizacji mających swoje siedziby w konkretnych państwach, które nie posiadają żadnej wspólnej podmiotowości prawnej. Integruje je znak, statut, wspólne cele oraz organy koordynujące i zarządzające wspólne działania.

Pierwsza z organizacji Czerwonego Krzyża powstała w roku 1863 z inicjatywy Henry’ego Duanta – szwajcarskiego filantropa i finansisty, który na widok cierpiących i dogorywających żołnierzy po bitwie pod Solferino 24 czerwca 1859 r. doznał osobistego wstrząsu widząc pozostawione samym sobie niemal 40 tys. ofiar wzajemnej wojennej rzezi. Podjął wtedy spontaniczną akcję pomocy rannym przekonując lokalną ludność do opieki bez względu na przynależność narodową i państwową. Na skutek tych wydarzeń Duant podjął wysiłki zmierzające do utworzenia krajowych stowarzyszeń udzielających pomocy rannym. Przekonał do idei czterech wpływowych obywateli Genewy: Gustava Moynier, gen. Guillaume Henri Dufour, dr Louis Appia i dr Théodore’a Maunoir, skutkiem czego doszło do powstania Międzynarodowego Komitetu Pomocy Rannym. Sukcesy stowarzyszenia przyszedł bardzo szybko, gdyż w roku 1864 podpisano Konwencję Genewską – szczególnej rangi traktat międzynarodowy traktujący o „polepszeniu losu rannych w armiach czynnych”. W roku 1880 organizacja otrzymała najbardziej rozpowszechnioną nazwę – Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża – wraz z rozpoznawalnym na całym świecie symbolem – czerwonym równoramiennym krzyżem na białym tle (co stanowi odwrócony schemat kolorystyczny flagi Szwajcarii).

W okresie narastającego okrucieństwa wojennego także ze strony społeczności islamskich uwidoczniła się potrzeba niesienia pomocy rannym na polach bitew. Utworzono zatem w ramach państwa osmańskiego organizację noszącą miano Czerwonego Półksiężyca, która już w czasie wojny rosyjsko-tureckiej w 1876 stała się znakiem rozpoznawalnym i szanowanym. Znak został oficjalnie wpisany do Konwencji Genewskich z 1929 roku, a następnie stał się częścią ogólnoświatowego ruchu mającego na celu niesienie pomocy ofiarom konfliktów zbrojnych.

Obecnie podstawowym celem wszystkich Organizacji Czerwonego Krzyża oraz Czerwonego Półksiężyca jest niesienie pomocy ofiarom konfliktów zbrojnych i łagodzenie ich fizycznego i moralnego cierpienia. Należą tutaj zatem takie działania jak opieka nad rannymi i chorymi w czasie wojen, pomoc osobom poszkodowanym w wyniku klęsk żywiołowych i epidemii, organizowanie pomocy dla uchodźców – szczególnie w postaci specjalnych obozów, w których niejednokrotnie przychodzi im żyć przez wiele lat. Poza tym poszczególne organizacje zajmują się organizowaniem wszelkich kursów ratujących ludzkie życie – jak choćby kursów pierwszej pomocy. Niezmiernie ważną działalnością jest także organizowanie akcji krwiodawstwa.

Najważniejszymi cechami działalności Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca są: bezstronność (pomoc bez względu na przynależność państwową, rasową, narodową czy religijną), neutralność (nie popieranie żadnych ze stron konfliktu), niezależność (życzliwa współpraca, ale bez podlegania i bez żadnych zależności od państwa), humanitaryzm (ochrona każdego aspektu ludzkiego życia – ciała, myśli, godności osobowej), powszechność (obejmowanie swoim zasięgiem całego świata). Zasada regulująca współpracę pomiędzy poszczególnymi organizacjami jest taka, iż w danym państwie może działać tylko jedna z organizacji należąca do ruchu. Nie może być zatem sytuacji, że w danym kraju będą dwie organizacje spod znaku czerwonego krzyża czy też jedna spod znaku krzyża, a druga spod znaku czerwonego półksiężyca. Kluczowym elementem jest także masowy udział wolontariuszy. To właśnie na ich barkach spoczywa główny ciężar prac wykonywanych przez wszystkie organizacje ruchu.

Panel klienta

Nazwa użytkownika:

Hasło:

Zarejestruj się Zapomniałem hasła...
Polecane Publikacje
Słownik Licealisty

Wiedza o społeczeństwie - maturalna praca pisemna

Wiedza o społeczeństwie - Analiza tekstów źródłowych