Konkordat

Jest to umowa międzynarodowa zawarta pomiędzy Stolicą Apostolską, a konkretnym państwem, w oparciu o którą regulowane są stosunki między oboma podmiotami oraz inne szczegółowe kwestie wynikające z funkcjonowania na terenie danego państwa wspólnoty religijnej Kościoła katolickiego (sprawa kościelnych własności, status szkół katolickich i ich finansowania, zagadnienie nauczania religii w szkołach, statusu prawnego małżeństw kościelnych). Kwestia konkordatu jest dość szczególnym zjawiskiem w obszarze relacji państwa z kościołami i związkami wyznaniowymi, co wynika z faktu, iż Kościół katolicki jako jedyny z kościołów ma dwa wymiary – religijny (związany z posiadaniem swoich członków) i polityczny (wynikający z faktu istnienia państwa Watykan – połączonego unią personalną i funkcjonalną ze Stolicą Apostolską – będącego pełnoprawnym podmiotem w randze państwa na arenie międzynarodowej).

Konkordat między Rzeczpospolitą Polską a Stolicą Apostolską został zawarty 28 lipca 1993 przez ówczesnego ministra spraw zagranicznych Krzysztofa Skubiszewskiego oraz nuncjusza apostolskiego Józefa Kowalczyka. Jego ratyfikacja nastąpiła dopiero pięć lat później w poniedziałek 23 lutego 1998 r., kiedy to ratyfikował go wpierw Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Aleksander Kwaśniewski, a następnie (tego samego dnia) Jan Paweł II.

Na konkordat składają się preambuła i 29 artykułów. Przede wszystkim jest on realizacją zapisanej w Konstytucji w art. 25 zasady, iż „władze publiczne w Rzeczypospolitej Polskiej zachowują bezstronność w sprawach przekonań religijnych, światopoglądowych i filozoficznych, zapewniając swobodę ich wyrażania w życiu publicznym”. Ponad to konkordat tworzy warunki dla właściwego współdziałania państwa i Kościoła w sferach, gdzie ta współpraca może być realizowana i nie stanowi pogwałcenia zasady świeckości państwa. Konkordat przewiduje takie kwestie jak choćby uznanie osobowości prawnej Kościoła i jego instytucji, zapewnienie mu swobodnego sprawowania swojej misji, określenie kwestii związanych z nauczaniem religii w szkołach publicznych, możliwość zakładania i prowadzenia placówek o charakterze oświatowym i wychowawczym, formy opieki duszpasterskiej nad żołnierzami, warunki pod jakimi uznana zostaje prawomocność małżeństwa kanonicznego i wreszcie prawo Kościoła do posiadania własnych mediów oraz do obecności w programach publicznego radia i publicznej telewizji. Dodatkowo określono kwestię subwencjonowania Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie oraz Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, a także zakres udziału państwa w dbaniu o dobra kultury należące do Kościoła katolickiego.

Panel klienta

Nazwa użytkownika:

Hasło:

Polecane Publikacje
Słownik Licealisty

Wiedza o społeczeństwie - maturalna praca pisemna

Wiedza o społeczeństwie - Analiza tekstów źródłowych