Godność

Jest to jedno z podstawowych pojęć filozoficznych odnoszących się do człowieka, oznaczające szczególny status ludzkiej osoby. Status ten – wynikający z faktu posiadania przez człowieka świadomości własnej egzystencji – rodzi szczególnego rodzaju imperatyw etyczny, który najdoskonalej sformułował Immanuel Kant. Wedle niego ludzka osoba zawsze musi być traktowana jako cel działania, nigdy zaś jako jego środek. Innymi słowy godność byłaby jakąś formą etycznego szlachectwa człowieka.

W Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. w rozdziale II podejmującym kwestię praw i wolności człowieka, art. 30 zawiera następujące stwierdzenie: „Przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jest ona nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych.” Godność posiada zatem cztery fundamentalne cechy. Po pierwsze jej posiadanie nie jest efektem nadania, ale stanowi nieodłączny element człowieka od samego początku jego życia. Wynika zatem z urodzenia, ma naturalny charakter (przyrodzona). Po drugie godność przynależy każdemu człowiekowi, bez względu na poglądy, rasę, wyznawaną religię i światopogląd, płeć czy przynależność etniczno-narodową (ta cecha określana jest mianem powszechności i w zapisach polskiej Konstytucji wynika ze zwrotu „człowieka i obywatela” – czyli każdego). Po trzecie godność ma charakter niezbywalny, to znaczy nikt nie może się jej zrzec. I wreszcie – po czwarte – jest nienaruszalna, a zatem nikt (np. państwo poprzez stanowione prawo – ustawy norymberskie) nie może jej człowieka pozbawić.

Panel klienta

Nazwa użytkownika:

Hasło:

Polecane Publikacje
Słownik Licealisty

Wiedza o społeczeństwie - maturalna praca pisemna

Wiedza o społeczeństwie - Analiza tekstów źródłowych