Europejska Konwencja Praw Człowieka

Umowa międzynarodowa stanowiąca element europejskiego systemu praw człowieka, sformułowana i udostępniona do podpisu 4 listopada 1950 r. jako owoc pracy Rady Europy. Jej oficjalna nazwa brzmi Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

Konwencja jest owocem pracy państw europejskich, które postawiły sobie za cel stworzenie zbiorowego systemu gwarancji dla najistotniejszych praw wskazanych w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Moralny i polityczny charakter tej najsłynniejszej oenzetowskiej deklaracji nie stwarzał właściwego zabezpieczenia dla ochrony ludzkich praw i wolności. Dlatego też przystępując do tworzenia europejskiego systemu ochrony, od samego początku założenie było takie, aby wypracowane rozwiązanie miało charakter prawnie wiążący, zawierające skuteczne mechanizmy sankcjonowania działań tych państw, które łamałyby postanowienia umowy. Owocem tego założenia jest podpisanie Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, która mocą swoich przepisów powołała do życia Europejski Trybunał Praw Człowieka z siedzibą w Strasburgu. Jego zadaniem jest rozpatrywanie zarówno skarg indywidualnych, grupowych, pochodzących od organizacji pozarządowych, a także od państw-stron umowy.

Tekst konwencji zawiera gwarancje dla takich praw i wolności jak: prawo do życia, do wolności sumienia i wyznania, do wolności zgromadzeń, do poszanowania prywatności, do stowarzyszania się czy też do swobody poruszania się. Ustanawia też kilka zakazów, wśród których najważniejsze to zakaz pracy przymusowej, tortur oraz wydalania z kraju którego jest się obywatelem. Konwencja znosi także karę śmierci. Określa też standardy dla funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, m.in. gwarantując każdemu prawo do obrony czy też wskazując na niezależność sądownictwa od innych rodzajów władz.

Panel klienta

Nazwa użytkownika:

Hasło:

Polecane Publikacje
Słownik Licealisty

Wiedza o społeczeństwie - maturalna praca pisemna

Wiedza o społeczeństwie - Analiza tekstów źródłowych