Akcesja Polski do Unii Europejskiej

Polska stała się pełnoprawnym członkiem Unii Europejskiej 1 maja 2004 r. na mocy wejścia w życie traktatu akcesyjnego podpisanego przez rządy dziesięciu państw kandydujących 16 kwietnia 2003 r. w Atenach. Był to jednak finał bardzo długiego procesu, rozpoczął się dla Polski półtorej dekady wcześniej.

Jeżeli by chcieć cofnąć się do momentu, w którym powstały okoliczności do starania się o członkostwo, to trzeba rozpocząć od roku 1989, kiedy po rozmowach okrągłego stołu i tzw. wyborach kontraktowych nastąpiła w Polsce zmiana ustroju, a w pejzażu europejskim po ponad czterech dziesięcioleciach opadała wisząca nad kontynentem żelazna kurtyna. Pierwsze oficjalne rozmowy między rządem polskim a przedstawicielstwem Wspólnot Europejskich zaczęły się w grudniu 1990 r., czego efektem było podpisanie 16 grudnia 1991 układu europejskiego, na mocy którego Rzeczpospolita Polska stała się krajem stowarzyszonym z EWWiS, EWG i Euratomem.

Niewiele upłynęło czasu, a Wspólnoty Europejskie zgodnie z postanowieniami podpisanego w dniu 7 lutego 1992 r. w Maastricht traktatu, stały się od 1 listopada 1993 roku częścią Unii Europejskiej. Trzy miesiące później obowiązywać zaczął układ europejski (1 lutego 1994 r.), co sprawiło, iż stowarzyszenie stało się faktem w znacząco zmienionym otoczeniu. W tym czasie w czerwcu 1993 r. w trakcie spotkania Rady Europejskiej w Kopenhadze oficjalnie ogłoszono, iż kraje stowarzyszone z Unią staną się częścią jej struktur po spełnieniu określonych warunków o charakterze politycznym, prawym i gospodarczym.

W dniu 8 kwietnia 1994 r. Rada Ministrów RP złożyła w Atenach oficjalny wniosek o członkostwo w Unii Europejskiej. Chęć przyjęcia nowych członków została wkrótce potwierdzona przez państwa członkowskie. Podano równocześnie plan strategii przedakcesyjnej określającej szczegółowe obszary wymagające przygotowań. Utworzono też tzw. „Białą Księgę”, która zawierała konieczne do zmiany elementy polskiego systemu prawa.

Kolejnym etapem było stworzenie struktur pilotujących z polskiej strony cały proces. Stąd też 3 października 1996 r. na podstawie uchwały Rady Ministrów rozpoczął działalność Urząd Komitetu Integracji Europejskiej, mający pełnić rolę generalnego koordynatora przygotowań akcesyjnych. Następnie w styczniu 1997 r. uchwalono Narodową Strategię Integracji, która dzieliła całość przygotowań na konkretne kroki i nadawała działaniom odpowiednich urzędów stosowne ukierunkowywanie.

W grudniu 1997 r. rozpoczynają się oficjalne negocjacje akcesyjne Rady Europejskiej z pięcioma państwami Europy Środkowej – z Polską, Czechami, Węgrami, Słowenią i Estonią, a także z Cyprem. Formalny termin procesu rozszerzenia rozpoczął się 30 marca 1998 r. W tym czasie intensywną pracę rozpoczęły rozmaite zespoły odpowiedzialne za przygotowanie określonych obszarów integracji. Przewodniczącymi Polskiego Zespołu Negocjacyjnego (PZN) byli kolejno w latach 1997 – 2001 Jacek Saryusz-Wolski, zaś w latach 2001 – 2004 Danuta Hübner.

W grudniu 2000 roku w Nicei został podpisany traktat, który ustanowił mechanizmy prawne dla przyszłej, rozszerzonej o nowych członków Unii (mającej się składać z 25 państw). Następnie 13 grudnia 2000 r. w Kopenhadze zostają sfinalizowane procesy negocjacyjne. Teraz pozostawało jeszcze uzyskać akceptację Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej dla sporządzonego tekstu finałowego i dla samego rozszerzenia – co nastąpiło w kwietniu 2003.

16 kwietnia 2003 roku nastąpiło podpisanie w Atenach traktatu akcesyjnego dziesięciu przyszłych członków Unii, a następnie przeprowadzono procedurę ratyfikacyjną. W Polsce wiązało się to z przeprowadzeniem referendum wyrażającym zgodę na ratyfikację, które odbyło się w wariancie dwudniowym – 8 i 9 czerwca 2003 r. Tym samym droga do ratyfikacji stała otworem, by Polska 1 maja 2004 stała się pełnoprawnym członkiem Unii Europejskiej.

Panel klienta

Nazwa użytkownika:

Hasło:

Polecane Publikacje
Słownik Licealisty

Wiedza o społeczeństwie - maturalna praca pisemna

Wiedza o społeczeństwie - Analiza tekstów źródłowych